مبارک باد آمد ماه روزه                                 رهت‏ خوش باد، اي همراه روزه

 

شدم بر بام تا مه را ببينم                                که بودم من به جان دلخواه روزه

 

نظر کردم کلاه از سر بيفتاد                               سرم را مست کرد آن شاه روزه

 

مسلمانان، سرم مست است از آن روز                        زهي اقبال و بخت و جاه روزه

 

بجز اين ماه، ماهي هست پنهان                             نهان چون ترک در خرگاه روزه

 

بدان مه ره برد آن کس که آيد                         درين مه خوش به خرمنگان روزه

 

رخ چون اطلسش گر زرد گردد                               بپوشد خلعت از ديباه روزه

(کليات شمس، جزء و پنجم، ص 137)